“मेरी झाँसी नहीं दूँगी!”

भारतीय इतिहासाच्या गोष्टी. – “मेरी झाँसी नहीं दूँगी!”

मी मणिकर्णिका मोरोपंत तांबे.
लहानपणीच तलवार, घोडेस्वारी, धनुष्य—सगळं शिकले.
माझं लग्न १३ व्या वर्षी, झाशीचे राजा गंगाधरराव नवलकर यांच्याशी झालं.
राणी झाल्यावरचं नाव: लक्ष्मीबाई.

मी मुलगा दत्तक घेतला — दामोदरराव.
एक दिवस इंग्रज म्हणाले,
“तुमचा वारस नाही, झाशी आम्हाला द्या.”
मी ठामपणे उत्तर दिलं:
“मेरी झाँसी नहीं दूँगी!”

झाशी माझं घर… माझा अभिमान.
मी सैन्य तयार केलं — लहान मुलांना, स्त्रियांनाही लढायला शिकवलं.
घोड्यावर बसून दोन तलवारांनी मी रणांगण गाजवलं.

1857 च्या भारताच्या पहिल्या स्वातंत्र्य युद्धात मी शेवटपर्यंत झुंज दिली — हा युद्ध ब्रिटिशांच्या अन्यायाविरुद्धचा एक भव्य उठाव होता. झाशीच्या या संघर्षाचा इतिहास आजही जिवंत आहे — झांसीमध्ये राणी महाल आहे, जिथे मी राहत होतो, आणि तो महाल आता संग्रहालय आहे.

झाशीची राणी म्हणजे धैर्य, आत्मसन्मान आणि स्वातंत्र्याची मूर्ती.

खूब लड़ी मर्दानी,
वो तो झाँसी वाली रानी थी”
— सुभद्रा कुमारी चौहान
सिंहासन हिल उठे,
राजवंशों ने भृकुटी तानी थी,
बूढ़े भारत में आई
फिर से नयी जवानी थी।
गुमी हुई आज़ादी की
कीमत सबने पहचानी थी,
दूर फिरंगी को करने की
सबने मन में ठानी थी।
चमक उठी सन सत्तावन में,
चमक उठी सन सत्तावन में,
यह तलवार पुरानी थी,
खूब लड़ी मर्दानी,
वो तो झांसी वाली रानी थी।
खूब लड़ी मर्दानी,
वो तो झांसी वाली रानी थी।
खूब लड़ी मर्दानी,
वो तो झांसी वाली रानी थी!

झांसी की रानी की जय
भारतमाता की जय
जय हिंद

– विद्यावाचस्पति डॉ. अनिल मोकाशी (बालरोगतज्ञ)
एमबीबीएस, एमडी, डीसीएच, एफआयएपी,
पीएचडी (मुलांची वाढ व विकास)